نامهربونی

از نامهربونی بدم میاد... از بی اعتنایی بیشتر ... اینا رو اگر کسی نسبت به خودم انجام بده دلم میشکنه مثل شیشه... نمیخوام اینطوری باشم ولی کاراش ، کم لطفی هاش ، بی مهری هاش... باعثش میشه ... من اهلش نیستم، آدمش نیستم .... اهل نامهربانی، بد خلقی  ...

کاش شرایطی پیش بیاد، ... فقط سلام باشه و علیک ... از خدا می خوام ،  از هم فاصله داشته باشیم ، همون قصه دوری و دوستی ...

قول میدم بچه خوبی بشم ، قول....

خدا مرا آفریده که عشق بورزم، مهربانی کنم، یاری کنم .... قلب و روح من  پذیرای کینه و دشمنی نیست، گنجایش این چیزها را ندارد ،  اگر هم پیش بیاد به زمان کوتاهی نیاز داره واسه فراموشی ...

آرامش و مهربانی و لبخند خودم را می خواهم ... خدایا لطفاً ....

کمکم کن تأثیر نگیرم ازش....

****

با ترس و لرز احوال دوستمون رو پرسیدم و نتیجه اسکنش را ...

دخترش برام نوشته: نتیجه خوب بوده و بیماری پیشرفتی نداشته ... مثل همیشه خوش قدم بودین ...

و من خوشحالم برای پدر مهربان ... امیدوارم که خدا حفظش کنه ....

*****

 تو همه چیز منی 

ﺗﻮ ﻣﺎﻝِ ﻣَﻨﯽ
ﺧﻮﺩﻡ ﮐﺸﻔﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺗﻮ ﺑﺎ "ﻣﻦ" ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ
ﺑﺎ "ﻣﻦ" ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺩﺭﺩِ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ "ﻣﻦ " ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ: ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ
ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼِ "ﻣﻦ " ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺿﺮﺑﺎﻥ ﻗﻠﺒﺖ، ﺑﺎ " ﻣﻦ" ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ
ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺗﻢ، ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾ ﻢ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭﻡ، ﺑﺎ ﻏﯿﺒﺘﻢ
ﺗﻮ ﻣﺎﻝِ ﻣﻨﯽ
ﺍﯾﻦ ﺑﻼﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺩﻡ ﺳَﺮَﺕ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﺑﻪ " ﻣﻦ" ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ "ﻣﻦ" و ﻓﻘﻂ "ﻣﻦ" ﺑﺸﻨﻮﯼ
ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﻟﻮﺱ ﮐنی؟
ﻧﺎﺯَﺕ ﺭﺍ ﺑﺨَﺮﺩ
هوایت را اندازه من داشته باشد

ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ، ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ؟
ﺑﻌﺪ، ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺳَﺮِ ﺟﺎﯾﺶ بگذارد
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺣﺴﺎﺳﺖ ﺭﺍ ﺗَﺮ ﻭ ﺧﺸﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؟
ﺍﺷﮑﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ ﺑﻌﺪ، ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨ ﺪ؟
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ﺗَﻪِ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧَﻔَﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ؟

اینبار " من "

فقط " من‌ "

سلام ...

این مطلب توسط نویسنده‌اش رمزگذاری شده است و برای مشاهده‌ی آن احتیاج به وارد کردن رمز عبور دارید.