برازجان هستیم.‌ خونه ی دختردایی مهربان و سخاوتمند...

فردا نیوشا رو میبریم بوشهر...دانشگاه خلیج فارس...رشته شهرسازی میخونه...

هوا عجیب خوبه....شرجی نیست...

ناسپاس

میگه منو ببخش...یه فرصت دیگه بهم بده ...

میگم چند بار؟ فرصت ها تموم شد دیگه ...

خنجر زدی به قلبم ....و  تلاش هایی که میکنی برای  به دست آوردن دلم ، مثل اینه که اون خنجر رو ریز ریز می کشی بیرون ....دردش بیشتره

*********

میگم اگه میخوای منو خوشحال کنی،  خونه باغ رو تعمیر کن، 

میگه هر کاری می کنم تو راضی نیستی، میگی هیچ کاری نکردی ....دیدی که دست تنها خونه بابام رو ساختم...

گفتم تنها ساختی ؟ تنها بودی؟

میگه حالا درسته که تو وام گرفتی ، کمک کردی ...اما خودم تنها بودم...

میگم تو کوه پشت ات بود، تنها نبودی...

فقط حمایت مالی نبود که ، هنوز همکارم یادآوریم میکنه اون داد و فریادهای پشت تلفن رو... میگه با کی بودی؟ ( سر گچکار میزدم)