چه بدکرداری ای چرخ

با خاتون و گلدونه جلو ی  فروشگاه بودیم.یه پیرمرد شیک پوش صدام زد گفت بیا منو ببر اونور خیابون.با لبخند رفتم سمت اش گفتم قربون اون دستور دادنت چشممم بیا ببرمت...نگام کرد گفت من سرهنگم..چه زحمت ها که کشیدم...بغض کردم.آدمای این سن و سال و تر و تمیز رو که می بینم یاد کدخدای جوان می افتم.  یاد که چه عرض کنم من اصلا تصویری ازش ندارم. بچه ی سه ساله چی یادشه آخه.. چرا من باید مهر پدر رو توی آدمای غریبه جستجو کنم؟؟

از دیروز که ویدیوی پدر داغدیده رو دیدم که سر قبر جوان اش به لری مرثیه میخونه جگرم آتش گرفته..‌دلم میخواد سر به بیابون بزارم و های های گریه کنم...بغض خفه ام کرده..خاتون این چند روز خونمون هست نمیشه جلوش گریه کرد...