تایم استراحت که میشه از کلاس خارج میشیم..اکثرا گوشی به دست میشن برای احوالپرسی عزیزانشون...یکی ترکی حرف میزنه. یکی لری. یکی کردی.. یکی مشهدی..از اونور صدای لهجه شیرین یزدی...از همه ی استان ها همکارا اومدن...انگشت به دهن موندن از شیرازیا..بس که ورجه وورجه می کنیم و شیطنت....
میگن نظرمون نسبت به شیرازیا عوض شده..
به فاطیما میگم خدایی دور برمون نگاه میکنم همه کم سن و سال هستن..هم سن بچه هام ...نهایتا چند سال بزرگتر....این چه کاری بود با من کردن آخه...

روز آخر باید سوگند هم یاد کنیم...

تولد فرفری قشنگمه...بیست و سوم تیرماه ساعت ده و نیم صبح به دنیا اومد....

انگار یه جفت چشم بود که دست و پا درآورده بود...که ابرو هم نداشت...خیلی نمکی و زیبا بود....

دختری پرتلاش. مصمم. مهربان....انگار خدا آفربده اش برای تدریس...

به قول گوگوش...ای دلبر من الهی صد ساله شوی